خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اصغر(ع)
شیرین دهن بی شیرم
شیرین دهن بی شیرم
رزمنده ی بی شمشیرم
هم زخم تو را می بوسم
هم در بغلت می گیرم
زخم گلویت پیمانه ی من
لبخند لبت گلخانه ی من
بر سر دست بابا خنده کردی
هم مرا کشتی و هم زنده کردی
لب تشنه فدایت کردم
تقدیم خدایت کردم
تو خنده زدی بر رویم
من گریه برایت کردم
گلگون شده رخسار چو مهت
شد شانه ی بابا قتلگهت
کافران بغض خود را چاره کردند
قرآن کوچکم را پاره کردند
ای علی اصغر غنچه ی پرپر(2)
تو کل سپاهم بودی
تو شعله ی اهم بودی
خورشید نگاهم بودی
بی جرم و گناهم بودی
سوزد دلم از سوز جگرت
بر تیر بلا کردم سپرت
تابی بر قلب بی تابت ندادند
تشنه لب بودی و آبت ندادند
ای قبر تو در آغوشم
زخم تو مدال دوشم
فریاد دلت در گوشم
چشم از تو چگونه پوشم
دردا که در آغوش پدرت
لب تشنه جدا گردیده سرت
تابی بر قلب بی تابت ندادند
تشنه لب بودی و آبت ندادند