خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
به همره تو رود روح من ز پیکر من
به همره تو رود روح
من ز پیکر من
سپردمت به خدا ای یگانه گوهر من
اگر که می روی آهسته تر برو پسرم
که هست پشت سر تو نگاه آخر من
دو غصه بر جگر عمه ات زده آتش
دهان خشک تو و اشک دیده تر من
وضو بگیر ز اشک و برو به جانب مرگ
که پیشباز تو آید ز خلد، مادر من
چگونه تاب بیارم، چگونه صبر کنم؟
که بر سر تو بریزند در برابر من
اگر فتاد عبورت کنار شط فرات
بیار جرعه آبی برای اصغر من
بپوش زخم سرت را به دستِ غرقه به خون
اگر به دیدنت آید ز خیمه خواهر من
ز حلقه های زره بیشتر رسد زخمت
هزار پاره شود پیکرت چو حنجر من
اگر چه فرق تو گردد دو تا به تیغ ستم
یکی است قبر تو و تربت مطهر من
عدو به گریه ی من خنده می زند «میثم»
تو گریه کن به عزایِ علیِّ اکبر من