خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
بهار من، گل من، بوستان پرپر من
بهار من، گل من، بوستان پرپر من
چه کرد با تو خزان پیشِ دیده ی تر من؟
محاسنم به کفِ دست بود و اشک به رخ
نگاه کردم و دیدم تو رفتی از بر من
چه آمدت به سر ای مصحفِ ورق ورقم
که آیه آیه شدی باز در برابر من
خدا گواست که تنها شدم، غریب شدم
ببین چه آمده با کشتن تو بر سر من
الا تمام جوانان کمک کنید مرا
کنید گریه برایِ علیِّ اکبر من
کسی که گریه کند در شهادت پسرم
کند شفاعت از او روز حشر، مادر من
بلند شو، بنشین و سلام کن پسرم
که بهر دیدنت آید زخیمه خواهر من
پسر که رفت، پدر هم غریب می گردد
به این دلیل تو بودی تمامِ لشکر من
تمام هاشمیان جمع گشته، جمع کنید
که ریخته به زمین پاره های پیکر من
بساز اشک بریز و بسوز ای «میثم»
که نظم توست قبول خدای داور من