خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
برخیز از این صحرا بابا افتاده ام از پا
برخیز از
این صحرا بابا افتاده ام از پا
چشمم از این غصه دریا شد اربا اربا شد از چه جسم تو
واویلا واویلا
ای ماه رویت دیدنی
فرقت شده بوسیدنی
لعلت بود بوئیدنی
آتش زدی به جانم
ای رواحت روانم
بعد از تو می میرم پیرم کرده غمت بابا
آتش بر این آشنا مزن دست و پا مزن پیش چشم من
در بین این صحرا واویلا واویلا
دل همنشین با غم شده
غم بر دل عالم شده
از چه ز جسمت کم شده
بعد از تو من نمانم
ای راحت روانم
برگو چسان بابا زین جا جسم تو بردارم
ز آن که لعل لبت دیدم بوسه ای چیدم تو به لبخندت من به چشم تر گریم واویلا واویلا
در خیمه ها غوغا شده
فرق تو از هم وا شده
ساقی تو طاها شده
در آتشم نشاندی
جانم به لب رساندی