خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
اگر بینی که با زانو به سوی قتلگاه آیم
اگر بینی که با زانو به سوی قتلگاه آیم
بجویم در میان خاک صحرا گوهر خود را
برای کشتنم لبهای خون آلوده بس باشد
نشان من چرا دادی دگر زخم سر خود را
ز جا خیز و اذان گو ای علی وقت مناجات است
مدد کن تا بجا آرم نماز آخر خود را
رخت را خون گرفته مصطفی رخسار بعد از تو
به سیمای که بینم روی جدّ اطهر خود را
کنار پیکر صد پاره ات آنسان زمینگیرم
که نتوانم بگیرم دست زینب خواهر خود را
ز دشمن هم صدای یا رسول ا... می آید
خدا آورده در مقتل مگر پیغمبر خود را
مکش از تشنگی پا بر زمین قدری تحمل کن
که جدّم بهر تو آورده جام کوثر خود را