خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
دل از من بریده ای، رخ در خون کشیده ای
دل از من بریده ای، رخ در خون کشیده ای، خوش ای مه رو
تا اینجا زخیمه ها، پیمودم گهی به پا، گه با زانو
دارم من آرزو، نور دیده
خیز و اذان بگو، لب خشکیده
خیمه ها در التهاب عمه ات در پیچ و تاب
منهم از خون سرت می کنم مویم خضاب
زار و دلگیرم مکن خود زمینگیرم مکن
ای عصای پیریم با غمت پیرم مکن
افتادی ز من جدا، زیر تیغ و نیزه ها، ارباً اربا
وا کن دیده بر رخم، لب بگشا به پاسخم، گو یک بابا
با یاد مادرم، بوسم رویت
خون گیرم اکبرم، از پهلویت
پا مکش روی زمین خنده ی دشمن ببین
مو پریشان می کند زینبم زار و غمین
خیز و از جا ای پسر آبرویم را بخر
از بر نامحرمان عمه ی خود را ببر