چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
تا قلب من نگشته از غصه پاره مادر
تا قلب من نگشته از غصه پاره مادر
خیز و نوازشم کن با یک اشاره مادر
تو آفتاب مغرب، من ماهپاره ی تو
بنگر چگونه ریزد چشمم ستاره، مادر!
دردا که بعد جدّم، کشتند مادرم را
آمد به روی داغم، داغ دوباره مادر
پایت به روی قبله، دستت به روی صورت
داری چرا به گوشت یک گوشواره مادر؟
قلبم در آتش افروخت، یکبار صورتم سوخت
تا بر رخ کبودت، کردم نظاره مادر
وقتی پناه بردی در پشت در، به دیوار
دیوار بهر ما شد، دارالزیاره مادر
با داغ توست هر دم، سوز هزار سالم
هر لحظه در عزایت، دارم هزاره مادر
مقتول اگر نمی شد، محسن در آستانه
ما داشتیم از تو، یک شیرخواره مادر
با چشم خویش دیدم می زد تو را مغیره
گویی نفس به قلبم می شد شراره مادر
باشد که «میثمت» را چشمی کنی کرامت
تا در مصیبت تو، گرید هماره مادر