خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
نیزه ی پهلویت ای گل پسرم
نیزه ی پهلویت ای گل پسرم
خورده انگار میان جگرم
ز سر عمامه ی خود افکندم
به روی زخم سرت می بندم
لخته خون از مژه ات می گیرم
گر نگاهم نکنی می میرم
ای اذان گوی حرم تکبیری
چاره ام رفته ز کف تدبیری
عمه ات گرم پرستاری من
از حرم آمده بر یاری من
دشمنان صف به برم می بندند
به زمینگیری من می خندند
سینه ام غرق ملال است علی
زندگی بی تو محال است علی
ارباً اربا بدنت سوی حرم
کار من نیست که تنها ببرم