خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
تو نور آمدی و شب ز خواب خوش پا شد
تو نور آمدی و شب ز خواب خوش پا شد
تو چشمه آمدی امّا مدینه دریا شد
گل از گل همه ی خانواده شکفت
شکوفه های نگاه تو تا شکوفا شد
دوباره دور و بر کوچه ی بنی هاشم
صدای حاجت مشتی فرشته پیدا شد
ز بس ستاره برای زیارت آمده بود
شب تولد تو مثل روز زیبا شد
تو طعم نوبر فرزند را چشانیدی
به یُمن آمدن تو حسین بابا شد
همین که در بغل مادر آمدی گفتند
بهشت، زینت آغوش و دوش لیلا شد
تو از قبیله ی لیلایی و دل لیلا
به عشق روی تو مجنون دشت و صحرا شد
کجاست مجمر و اسپند تا بسوزانیم
که چشم های حسد محو در تماشا شد
هزار مرتبه ا... اکبر از قدّی
که آرزوی بلندای
سرو و طوبی شد
هزار مرتبه ا... اکبر از مویی
که لطف مختصرش رفت و شام یلدا شد
هزار مرتبه ا... اکبر از آن دم
که معتکف به شفا خانه اش مسیحا شد
هزار مرتبه ا... اکبرت گویم
که با صدای تو داوود مست و شیدا شد
تمام خِلقت و خُلقت شبیه پیغبر
تمام ناز و نیاز تو مثل زهرا شد
علی اول نسل علی، علی یارت
که هیبت تو تماماً شبیه مولا شد
تویی تو یوسف یعقوب شهر پیغمبر
تویی همان که یکی غمزه ات زلیخا شد
برای آنکه نگاهش کنی تماشا کن
که طفل بی ادب دل چقدر آقا شد
به عشق آنکه اذان تو بشنود بنگر
چقدر مأذنه دلتنگ صبح فردا شد
پس از تو رفت دگر خیر از سر عالم
پس از تو خاک به فرق تمام دنیا شد
رشید بودی و بعد از شکستنت بابا
شکست بس که کنار تو از کمر تا شد