خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
پسر:پدر جان من نگویم زخم های تن مرا کشته
پسر: پدر جان من نگویم زخم های تن مرا کشته
شرار تشنگی سنگینی آهن مرا کشته
پدر: علی ای داده در راه خدا
صد بار جانت را
بیا بگذار یکدم در دهان من زبانت را
پسر: زبانم خُشک گردیده نیاید از دهن بیرون
لبت را بر لبم بگذار و بنگر تر شده از خون
پدر: نبی بگذاشت در کامم زبان و کرد آرامم
تو هم آئینه ی اویی زبان بگذار در کامم
پسر: زبان خشک من بابا دلت را بیشتر سوزد
نمی خواهم تو را بر کام خشک من جگر سوزد
پدر: چو قرآن بوسه بر لبهای خشکت می نهم بابا
زبان بگذار در کامم و گر نه جان دهم بابا
پسر: الهی جان رود از جسم مجروح جوان تو
که باشد خشک تر از کام خشک من زبان تو
پدر: عزیز دل نه تنها از عطش سوزم اگر سوزم
تو از هُرم عطش سوزی من از داغ پسر سوزم
پسر: تو بر من اشک ریزی چشم من هم بر تو می گرید
نگه کن عمه ام زینب برای هر دو می گرید
پدر: اگر چه داغ تو چون شمع آبم کرد فرزندم
تو را تقدیم جانان کرده ام بر گرد فرزندم
پسر: به شوق دوست در دشمن رهایم کن خداحافظ
دعایم کن دعایم کن دعایم کن خداحافظ