خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
ای سرو روان من علی جان
ای سرو روان من علی جان
آرامش جان من علی جان
برخیز عصای پیری من
بین قد کمان من علی جان
از بهر چه بابا ، رنجیده ای از من
با خون رخ خود را ، پوشیده ای از من
تا آنکه نوای تو شنیدم
تا قتلگهت به سر دویدم
ای تازه جوان تکلمی کن
رحمی به محاسن سپیدم
ای غرقه بخون جوان لیلا
برخیز علی بجان بابا
وا کن دو لب و بگو عزیزم
کی کرده چنینت ارباً اربا؟
از شاخه گل من ، برچیده چرا شد
اعضای تو از هم ، پاشیده چرا شد
آه ای پسر از غمت شکستم
از دست شدم ز پا نشستم
بعد تو چه سود زندگانی
وقتی که تو رفته ای ز دستم