خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
کمین کردند سر راهت مرو ای شاخ شمشادم
کمین کردند سر راهت مرو ای شاخ شمشادم
ببین دلشوره دارم من مرو ای تازه دامادم
مرو که بیم آن دارم، تو را ای گل بیازارند
سپاه شام از بابت دل پر کینه ای دارند
دلم افتاده در پایت ببندم روی زیباست
ز چشم بد نظرهایت
به کفش بی گره رفتی به میدان بی زره رفتی
به میدان بی زره رفتی
میان حلقه ی دشمن صدایت را شنیدم من
به
زیر نعل مرکبها تن صد پاره دیدم من
غبار داغ و اشک غم، نشسته بر رخ نجمه
اگر پرسد چه شد قاسم، چگویم پاسخ نجمه
چنین بوده است و تقدیرم که جسمت در بغل گیرم
جوابی ده که می میرم
مکش بر خاک و خون پایت مبند آن چشم زیبایت
به هم خورد استخوانهایت
عمو جانم عمو جانم(2)
کنار پیکرت قاسم شنیدم بوی بابایت
عمو را کرده شرمنده شکسته استخوانهایت
تو از بند غم آزادی، حرومه بعد از این شادی
عروست بیقرار تو، کفن شد رخت دامادی
میاد یادم گل حیدر که می گفتم به چشم تر
نداری فرقی با اکبر
ز چشم شور دجالان می بینم قاسمم حالا
که گشتی خوش قد و بالا
عمو جانم عمو جانم(2)