خاندان عصمت (ع) › حضرت قاسم(ع)
زخیمه می رود آرام جان آهسته آهسته
زخیمه می رود آرام جان آهسته آهسته
زند بوسه بپایش آسمان آهسته آهسته
برای بدرقه زینب ز دیده اشک می ریزد
ولی او می رود
رجز می خواند و گوید منم قاسم گل زهرا
اگر چه گشته ام از غم خزان
شغالان را چو شیری می درد با ذکر یا حیدر
بگیرد از دل دشمن امان
اگر چه
برق شمشیرش گرفته تاب از دشمن
عطش بگرفته از قاسم توان
ز تیغ مرد نامردی ززین بروی خاک افتاد
پرد از پیکر او مرغ جان آهسته آهسته