خاندان عصمت (ع) › حضرت معصومه(س)
شبی که خنده به هم مهر و ماه می کردند
شبی که خنده به هم مهر و ماه می کردند
مدام روی زمین را نگاه می کردند
شبی که مستی مستان عشق دیدن داشت
شبی که گل ز بهشت امید چیدن داشت
شبی که هر دل عاشق به سینه پر می زد
به بیت دلبر خود عاشقانه در می زد
شبی که از دل افلاک با نثار درود
ستاره بود که جاری بر اهل ایمان بود
شبی که نغمه ی بلبل غم از زمان می برد
شبی که بوسه گلها به روی هم می خورد
شبی که که اهل سماوات در شعف بودند
برای دیدن زیبا مهی به صف بودند
شبی که توسن شادی به سینه می تازید
شبی که باز مدینه به خویش می نازید
رسید مژده که بدر النفوس می آید
بیا که خواهر شمس الشموس می آید
پدر امام و برادر امام و خود ذوالقدر
میان این دو مه و مهر ذات او یک بدر
چو دیده پیش برادر ز یکدگر وا کرد
رضا نگاه به آئینه دار زهرا کرد
کسی که خلق جهان باب حاجتش دانند
تمام عالم امکان کریمه اش خوانند
کریمه ای که کریمان گدای او هستند
تمام عالمیان دل به لطف او بستند
بر آستانه ی او دل اگر که جایی یافت
ز بندهای هوی و هوس رهایی یافت
بدان به گرد حرینش اگر بگردی تو
بدور خانه ی زهرا طواف کردی تو
چه بانویی که وجودش حبیبه ا... است
چه بانویی که ز اسرار هر دل آگاه است
چه بانویی که شمیمش صفا دهد بر گل
نشسته در دل عترت چو بوی گل در گل
چه بانویی که می از کوثر ولا خورده
دلی به حجت حق داده ولی دلی برده
الا که
حضرت معصومه را نبرده ز یاد
همیشه در همه جا عشق می زند فریاد
بگو به مردم قم تا که او به شهر شماست
ببوس خاک درش را مگو بهشت کجاست