خاندان عصمت (ع) › حضرت معصومه(س)
دخت موسی که بود سینه ی قم سینایش
دخت موسی که بود سینه ی قم سینایش
شهر قم طور دل از تربت روح افزایش
بعد صدیقه ی کبری که بر او باد سلام
نه عجب خوانم اگر فاطمه ی زهرایش
قبر زهرا که نهان از نظر خلق بود
من به قم کرده ام ای مردم قم پیدایش
چار زائر شده در چار سوی مرقد پاک
مریم و ساره دگر آسیه و حوایش
به دو صحن و به رواق و به دو ایوان طلا
دسته گل ریخته از چار طرف حورایش
یازده حجت حق را حرم پاک اینجاست
زهی از این حرم و مرتبه ی والایش
خلق گردند شب و روز به دور کعبه
کعبه را طوف به گرد حرم زیبایش
گشت روشن مه شوال و مه دیقعده
به فروغ رخ چون مهر جهان آرایش
کیست این دختر توحید بدین جاه و جلال
که به او فخر نماید همه جا بابایش
پای گلدسته ی
او گر بنشیند رضوان
اعتنایی نبود بر شجر طوبایش
یاد از مادر خود فاطمه می کرد ، رضا
در مدینه به تماشای قد و بالایش
صلواتی که فرستند ملایک به رسول
به چنین فاطمه و بر علوی سیمایش
کودکی بود که در مجمع ارباب کمال
گفت پاسخ به مسائل دو لب گویایش
همچو خورشید که نورش بجهان می تابد
فیض دائم رسد از قم به همه دنیایش
به یکی قطره ز بحر کرمش خوشدل باش
حیف باشد که فروشی به دو صد دریایش
فرشیان چشم گشودند به بذل دستش
عرشیان روی نهادند به خاک پایش
این شنیدی دری از قم به جنان باز شود
چه نیازی به جنان آنکه به قم شد جایش
قم بهشت است بهشت است بهشت است بهشت
چار گلدسته ی او چار گل رعنایش
فیض یک لحظه زیارت به طواف حرمش
خوشتر از دوره ی سال است شب احیایش
این بهشتی است که هر کس بشود داخل آن
روز محشر ز جهنم نبود پروایش
آفتاب آید و گلبوسه زند بر قدمش
هر که در سایه ی معصومه بود مأوایش
هر که شد زائر او باغ بهشتش واجب
هر که شد خادم او بنده دو صد مولایش
اهل قم چهره گذارید به خاکی که مسیح
دیده از چرخ گشاید پی استشفایش
قبله گاه ملک الحاج بود صحنینش
بوسه گاه ملک العرش بود درگاهش
من و خاک حرم فاطمه ی معصومه
قم و این جنت و این مرتبه ی والایش
من کجا و سخن حضرت معصومه کجا؟
که رضا گفته ثنا با لب گوهر زایش
حرم حضرت معصومه کجا چرخ کجا؟
گویی آید به زیارت ز فلک عیسایش
عمه و خواهر و دخت سه امام است اینجا
زهی از خاک قم و این شرف کبرایش
حد «میثم» نبود مدح چنین بانویی
با همه طبع لطیف و سخن شیوایش