یاران › طفلان مسلم(ع)
پس از شهادت مسلم گل ریاض عقیل
پس از شهادت مسلم گل ریاض عقیل
دو ماهپاره شد از او به شهر کوفه قتیل
دو آفتاب فضیلت دو آسمان جلال
دو سرو باغ رسالت دو شمع بزم کمال
دو باغ لاله ی قرآن دو نخل سبز ولا
دو باز مانده ی عترت دو نسل کرببلا
دو نو نهال ولایت دو مرغ
بی پر و بال
درون حبس شب و روز و ماه تا یک سال
ز بس گرسنه شب و روز را به سر بردند
به جای آب و غذا اشک و خون دل خوردند
نهاده بر روی دیوار و در غریبی، سر
نه مادر و نه پدر نه برادر و خواهر
خدای را به دعا و نیاز می خواندند
به روز، روزه و شبها نماز می خواندند
شبی محمد گفتا چنین به ابراهیم
که ای به گوشه ی زندان چو من غریب و یتیم
من و تو کز غم داغ پدر کباب شدیم
ببین چگونه به زندان چو شمع، آب شدیم
روا بود که خود امشب برای زندانبان
دهیم شرح نسب نام خود کنیم عیان
چو شب رسید ز راه و دوباره زندانبان
برای دیدنشان گشت وارد زندان
سرشک بی کسی از دیدگان خود سفتند
کشیده آه و به او شرح حال خود گفتند
که ما دو شاخه ی ریحان ز باغ قرآنیم
اسیر دست تو یک سال کنج زندانیم
ز نسل پاک خلیلیم ما دو اسماعیل
دو بی گناه دو فرزند مسلم بن عقیل
از این کلام کشید آه از جگر مشکور
که ای دو مصحف توحید ای دو آیه ی نور
هزار بار شود جان من فدای شما
درون کاسه ی چشم من است جای شما
به خون پاک حسین و به گریه ی زینب
که من ز حبس، شما را رها کنم امشب
ز کار خویش سرافکنده ام به نزد بتول
مرا حلال کنید ای دو نونهال رسول
شبانه آن دو یتیم صغیر با دل زار
روان شدند به سوی حجاز در شب تار
نبود راهنمایی شبانه جز مهشان
دوباره گشت به صحرای کوفه گم، رهشان
به سرنوشت دچار آن دو نازنین گشتند
که میهمان زن حارث لعین گشتند
درون خانه از او مهر مادری دیدند
کنار حجره غریبانه
هر دو خوابیدند
ز خواب ناز در آن شامگاه غربتشان
پدر نمود به باغ بهشت دعوتشان
که ای دو پاره ی تن ای که همچو جان منید
به شامگاه دگر هر دو میهمان منید
خدا گواست که آن شب چگونه سر کردند
هماره گریه بر احوال یکدگر کردند
شنید حارث بیداد گر در آن شب تار
صدای گریه از آن دو یتیم و شد بیدار
به سوی حجره دوید و سؤال کرد که هان
شما که اید؟ بگویید ای دو سرو روان
صدا زدند که ما دو یتیم محرومیم
دو کودکیم ز مسلم غریب و مظلومیم
شناخت حارث ملعون چو آن دو کودک را
به زیر ضربت سیلی گرفت یک یک را
دو طفل بی کس و تنها در آن سیاهی شب
صدای ناله ی وامسلمایشان بر لب
نیامدی دل سنگین حارث لعین به درد
دو دست بسته به سوی فراتشان آورد
نهاد خنجر بیداد را به حنجرشان
به قصد آنکه کند از بدن جدا سرشان
از این ستم بدن آن پلید می لرزید
وجود آن دو برادر چو بید می لرزید
زدند ناله که حرمت بگیر زهرا را
قسم به جان رسول خدا مکُش ما را
بیا و ما را همچون غلام حلقه بگوش
ببر به جانب بازار و هر دو را بفروش
هزار حیف که او شرم از رسول نکرد
شنید خواهش آنان ولی قبول نکرد
به هر کلام کشیدند از جگر شرری
نکرد در دل آن دشمن خدا اثری
به قبله، هر دو، دو دست نیاز بگرفتند
اجازه بهر دو رکعت نماز بگرفتند
پس از نماز خداوندگار را خواندند
سرشک بی کسی از هر دو دیده افشاندند
که ای بزرگ خداوندگار عادل ما
تو شاهدی بستان داد ما ز قاتل ما
از این دعا به غضب آمد آن پلید شریر
تو گویی آنکه به قلبش ز غیب آمد تیر
کشید تیغ
که از تن جدا کند سرشان
سرشک هر دو روان شد ز دیده ی ترشان
کلام هر دو همین بود کای ستم گستر
بگیر خنجر و اول ز من جدا کن سر
گرفت تیغ ستم را به کف به خشم تمام
فتاد سخت به حیرت که سر بُرد ز کدام؟
به گریه گفت محمد که ای ستمگر دون
چو خواستیم بیاییم از مدینه برون
نمود بدرقه ما را به گریه مادرمان
کشید دست نوازش به صورت و سرمان
به گریه گفت چنین با من غریب و یتیم
که ای محمد جان تو جان ابراهیم
به جان مسلم که ز غصه خون شده است دلم
خدا گواست که از روی مادرم خجلم
اگر چه هر دوی ما را به سر رسیده اجل
برای خاطر مامم مرا بکُش اول
چو ریخت اشک برادر به جسم بی سر او
خضاب کرد رخ خود ز خون حنجر او
هنوز بود روان اشک از دو چشم ترش
که روی نعش برادر بریده گشت سرش
روا بود که بمیرد جهانی از این غم
چگونه زنده ای و شرح می دهی «میثم»