یاران › طفلان مسلم(ع)
ما دو ماهیم که خورشید بود اختر ما
ما دو ماهیم که خورشید بود اختر ما
آسمان چهره ی خود سوده به خاک در ما
باده روز ازل از جام شهادت زده ایم
بوده در بزم بلا خون جگر ساغر ما
دو فروزنده سپهریم که در دامن خاک
آفتاب آمده خون، اشک شده اختر ما
حرم ماست دو کعبه که مطاف ملک است
ای بسا دل که کند طوف به دور و بر ما
نقش گلبوسه ی ثار الّه اکبر دارد
گلوی نازک و رخسار ز گل بهتر ما
بوده یک کرببلا غصه و درد و غم و داغ
در دل سوخته و سینه ی غمپرور ما
دل ما بود پر از آتش و یک سال تمام
آب گردیده به زندان بدن لاغر ما
در صف حشر به چشم همه باشد پیدا
اثر سیلی قاتل به رخ انور ما
شیعیان کاش همه بوده نظر می کردید
چه غریبانه جدا گشت ز پیکر سر ما
زیر شمشمیر عدو بیکس و تنها و غریب
اشک ها بود که می ریخت ز چشم تر ما
در دم مرگ به بالای سر ما دو یتیم
حضرت فاطمه آمد عوض مادر ما
بدن بی سر ما را به فرات افکندند
آب هم سوخت به آغشته به خون پیکر ما
گلوی نازک ما کز دم شمشیر شکافت
خون دل بود که فوّاره زد از حنجر ما
در غم غربت ما اشک بیفشان «میثم»
که نشد هیچکس از راه وفا یاور ما