یاران › حر بن یزید ریاحی(ره)
منکه با روی سیه کوی گنه رو به تو آوردم
منکه با روی سیه کوی گنه رو به تو آوردم
با دست بسته ببین دور تو چون پروانه می گردم
گر چه آلوده و بدم ، جان زهرا مکن ردم
قسم به گیسوی تو = به طاق ابروی تو
این عبد شرمنده = شده سرافکنده
مانند نی دل من از غم تو در نواست
با من گو ای بهشت جان خیمه زینب کجاست
نشسته کوه غم به دلم ، ز روی زینب خجلم ، در این دل صحرا
اگر چه سوزد بال و پرم ، ردم مکن ای کوه کرم ، به مادرت زهرا