یاران › حر بن یزید ریاحی(ره)
اگر بر آستان خوانی مرا خاک درت گردم
اگر بر آستان خوانی مرا خاک درت گردم
و گر از در برانی خاک پای لشکرت گردم
بدامانت غبار آسا نشستم بر نمی خیزم
وگر بفشانی ام ، چون گَرد بر گِرد سرت گردم
علی شیر خدا باب تو شیر خود به قاتل داد
تو ای دلبند او مپسند نومید از درت گردم
دل و جانم ز تاب شرم همچون شمع می سوزد
بده پروانه تا پروانه وش خاکسترت گردم
ببین از کرده خود سر به زیرم سربلندم کن
مرا رخصت بده تا پیش مرگ اکبرت گردم
به صد تعظیم نام فاطمه آرم به لب ز آنرو
که خواهم رستگار از فیض نام مادرت گردم
اگر باشد به دستم اختیار از بعد سر دادن
سرم گیرم به دست و باز بر گِرد سرت گردم