یاران › مسلم بن عقیل(ع)
دهانم خشک و جسمم غرقه خون و دیده دریایی
دهانم خشک و جسمم غرق خون و دیده دریایی
عجب کردند اهل کوفه از مهمان پذیرایی
همان هایی که در این شهر گرداندند رو از من
فراز بام ها در چشمشان گشتم تماشایی
سرم را برد قاتل هدیه از بهر عبیدالله
تنم در کوچه ها گردیده گرم راه پیمایی
به جسم تا که ممکن بود آمد زخم روی زخم
نبودی کوفیان را بیشتر از این توانایی
رسیده ضربه ها بر سینه و پهلو و بازویم
بیا بنگر که مسلم پای تا سر گشته زهرایی
از آن ترسم که چون آیی نبینم ماه رویت را
ز بس از چشم گریانم عطش بگرفته بینایی
اگر چه رنگ خون زیباست بر روی شهید اما
تماشا کن که روی من به خون بخشیده زیبایی
تمام شبت کنار کوچه ها تنها تو را دیدم
خدا داند نکردم لحظه ای احساس تنهایی
بیا نامردی و پستی اهل کوفه را بنگر
که بهر کشتن یک تن کند شهری صف آرایی
سزد «میثم» به یاد کام عطشان و لب خشکم
کند تا جان به تن دارد به اشکِ دیده، سقّایی