یاران › مسلم بن عقیل(ع)
کیستم من خون خون حضرت رب جلیلم
کیستم من؟ خونِ خونِ حضرت ربّ جلیلم
اولین قربانی ثارالله از نسل خلیلم
آل عصمت را فدایی آل هاشم را سلیلم
دست بسته، تشنه لب، در یاری قرآن،
قتیلم
در به در، در کوچه های کوفه، عالم را دلیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم
پهندشت کربلای کوفه، میدان قیامم
کوفه باشد، هم زمین کربلا، هم شهر شامم
می رسد بوی وصال از سنگ دشمن، بر مشامم
بی امامم آب گردد آتش سوزان به کامم
با امامم تشنگی خوشتر زآب سلسبیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم
پای تا فرقم، حسینی، فرق تا پایم خدایی
پنج فرزندم بُوَد در یاری قرآن، فدایی
روی خونینم، شده آیینه ی ایزد نمایی
عضوْعضوم، می کنند از یکدگر، میل جدایی
خون به رخ، زیب جمالم زخم ها بر نی جمیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم
کوچه ها دریای دشمن بود و من تنهای تنها
سنگ بود و آتش و شمشیر و تیغ و تیر اعدا
خستگی بود و عطش بود و دو چشم از اشک دریا
بودم از روز ولادت، عاشق فرزند زهرا
هم غریبم، هم اسیرم، هم شهیدم، هم قتیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم
سیل اشک از دیده و خون بود، جاری از دهانم
مدح مولایم، حسین ابن علی ورد زبانم
ریخت قلب زاده مرجانه، از تیغ بیانم
گرچه بیرون رفت زیر تیغ از تن مرغ جانم
عزتی از خود نشان دادم، که شد دشمن ذلیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم
کوفیان بندند اگر در کوفه بر پا ریسمانم
یا رود بازار قصّابان تن، بهتر ز جانم
این مصیبت ها بوَد، مُهر کلاس امتحانم
فاطمه امشب کند، در باغ جنّت میهمانم
لحظه لحظه می رسد بر گوش، بانگ الرحیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم
خاک کوچه، سجده گاه و بام کوفه، قتلگاهم
کشتنم گشته ثواب و مهر ثارالله گناهم
همچو ماه
نو، تماشایی شده روی چو ماهم
مانده بر راس حسین و محمل زینب، نگاهم
اشکْریزان، در غم آن عصمت رب جلیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم
بام کوفه نه، بود آغوش ثارالله، جایم
می زند، در زیر خنجر، یوسف زهرا صدایم
خلق را، با دست های بسته ام، مشکل گشایم
خاک پای میثم تمار مولایش، نمایم
صدچو «میثم» گر شود در عرصه محشر، دخیلم
من خروشان، شیر ثارالله، فرزند عقیلم