یاران › مسلم بن عقیل(ع)
من که سفیر عشقم حسین
من که سفیر عشقم حسین
افتاده در این دل شور و شین
ای رهبر ، من تاج سر من ، همره میاور تو زینبین
من آمدم میخانه عشق مولای خود را سامان دهم
پیغام ساقی عشق خود را با مردم بی ایمان دهم
اما شکسته اند جام می را اینجا غریبانه جان دهم
در شهر غربت من بی کسم
از بهر زینب دلواپسم
ای رهبر من ، تاج سر من ، همره میاور تو زینبین
من مسلم بی کاشانه ام
کوی غریبی شد خانه ام
بسکه غریبم ، غم شد نصیبم ، بر گرد شمعت پروانه ام
در شهر کوفه حرمت عشق و عقیده بشکسته می شود
دست خدای عفت و عصمت در شهر غم بسته می شود
در غربت آباد ناموس حق رخسارش بسی خسته می شود
گلهای باغت پرپر شوند
دریده حنجر اصغر شود
ای رهبر من ، تاج سر من ، همره میاور تو زینبین
روید زخون من لاله ها
اندر میان این کوچه ها
من مقدمت را ، ای گل زهرا ، می شویم از اشک دیده ها
گر چه تک و تنهایم حسین اندر میان این قوم پست
باکی
ندارم که بوده ام من فدائیت از روز الست
من می دهم هستیم حسین جان ، در راه تو آنچه بود و هست
بنگر بحالم حسین من
بشکسته بالم حسین من
ای رهبر من ، تاج سر من ، همره میاور تو زینبین