یاران › مسلم بن عقیل(ع)
خسته و دلغمینم غریب و بی معینم
خسته و دلغمینم غریب و بی معینم
اسیر تیغ دشمن به زیر تیغ کینم
با لب پاره و خون با کام خشک و عطشان
این شده اشهد من کوفه میا حسین جان
موندم غریب و تنها تو خلوت کوچه ها
به روی من بسته شد در همه خونه ها
مهمون شهر کوفه حالش تماشایی شد
با دسته های آتیش ز من پذیرایی شد
زخم زبون بر دل فکار و تنگم زدند
ز بامها ندیدی چطوری سنگم زدند
وقتی که ریختند سرم تموم اون نامردا
هر چی زدند بین خون گفتم فقط یا زهرا
منو با دست بسته با تن پاره پاره
روی زمین کشوندند سوی دار الاماره
حالا می خوان ببرند سر منو ز پیکر
کوفه میا حسین جان تو رو به جون اصغر