یاران › مسلم بن عقیل(ع)
دار و ندارم لک لبیک حسین
دار و ندارم لک لبیک حسین
بر سر دارم لک لبیک حسین
در کوفه بجز سنگ دگر بار نیاید
کاری ز درختش که بجز دار نیاید
بیهوده نگاهت بسوی کوفه نباشد
از داخل این شهر طرفدار نیاید
این عاقبت من که عزیز آمده بودم
ای کاش در این شهر کسی خار نیاید
من مَردم و غم نیست اگر کوچه نشینم
ناموس تو ای کاش به بازار نیاید
پرسیده ام از سفره ی مهمانی این شهر
جز بوی کتک موقع افطار نیاید
کوفه حرفش به زبان است نمی دانستم
دشمنی با تو عیان است نمی دانستم
بامهایی که همه گل به رویم ریخته اند
ذاتشان سنگ پران است نمی دانستم
نیتی که همه دنبال ادایش هستند
کشتن تشنه لبان است نمی دانستم
هنر مردم این طایفه مظلوم کشی است
گرگ همدست شبان است نمی دانستم
نذر کردند برویت همه شمشیر کشند
بزمشان روی سنان است نمی دانستم
سر آویز رسیده است به گوشم نرخ
سر ششماهه گران است نمی دانستم
داغ اسب است که بر کُشته ی خود می کوبند
نعل هم مهر نشان است نمی دانستم