یاران › مسلم بن عقیل(ع)
ای قبله ی من روی تو
ای قبله ی من روی تو
دل می کشدم سوی تو
امشب به مشام جانم
از مکه رسد بوی تو
ای شده آواره به صحرا ، کوفه میا عزیز زهرا
کرده غم تو بیقرارم
کوفه میا حسین حسین جان(3)
شب را به سحر آوردم
تنهایم و کوچه گردم
با این لب پر از خونم
من بر تو دعا می کردم
گفتم امام من حسین است ، ماه تمام من حسین است
من غیر از او دلبر ندارم
کوفه میا حسین حسین جان(3)
چون طایر بسته بالم
بر غربت خود می نالم
چشم در و دیوار امشب
خون گریه کند بر حالم
مهمانم و دلم شکستند ، با ریسمان دستم ببستند
عشقت کشد به پای دارم
کوفه میا حسین حسین جان(3)
من عاشق ثاراللهم
غرق غم و اشک و آهم
در کوفه نباشد دیگر
جز سایه کسی همراهم
ناله ی من شنیدنی شد ، مهمان کوفه دیدنی شد
آخر خزانی شد بهارم
کوفه میا حسین حسین جان(3)
افتاده ام از تاب و تب
روزم شده مانند شب
هر کوچه که رفتم بودم
یاد تو و یاد زینب
کوفه میا کوفه دو رنگ است ، اینجا پذیرایی ز سنگ است
از دیده امشب خون ببارم
کوفه
میا حسین حسین جان(3)