یاران › مسلم بن عقیل(ع)
هزار بار گر از تن جدا شود سر من
هزار بار گر از تن جدا شود سر من
بر آن سرم که بیفتد به پای رهبر من
به یک اشاره چشمت دل از کفم بردی
از آن زمان که به من شیر داد مادر من
مرا عزیز شمردند مردمِ کوفه
که ریختند عوض لاله سنگ بر سر من
میان این همه نامرد غیر پیرزنی
کسی نگشت در این شهر، یار و یاور من
ز اشک تا که نهد مرهمی به زخم تنم
هزار حیف که در کوفه نیست خواهر من
به جز دو طفل یتیمم، به دشت کرب و بلا
شهید توست دو رعنا جوان دیگر من
فدای دخترِ مظلومه سه ساله تو
میانه اسرا داغدیده دختر من
خدا گواست که هرگز نگشت با کافر
جسارتی که در این شهر شد به پیکر من
سلام من به تو از این لبی که پاره شده
درود من به تو از این بریده حنجر من
میان خنده دشمن ز دست رحمت تو
مدال گریه گرفته است دیده تر من
شهادتین به لب، ناله حسین حسین
به هر نفس شده در ناله های آخر من
سروده های تو «میثم» شرارِ آه من است
جزای توست عنایات حیِّ داور من