یاران › مسلم بن عقیل(ع)
لبم خشک و دلم کانون آتش، دیده دریایی
لبم خشک و دلم کانون آتش، دیده دریایی
سرِ بشکسته از سنگم به خون بخشیده زیبایی
بیا ای یوسف زهرا تو مسلم را تماشا کن
که سردادن به راه توست، شیرین و تماشایی
نباید مرد بین دشمنان گرید، بیا بنگر
که در یک شهر دشمن بر تو می گریم به تنهایی
تمام خانه ها شد بسته بر رویم، خدا داند
سه شب در کوچه های کوفه کردم راه پیمایی
به جان مادرت زهرا میا کوفه که می بینم
شود پرپر به پیش دیده ات گل های زهرایی
میا کوفه که می ترسم به پیش دیده زینب
کند بر نی سرت هم دل ربایی، هم دل آرایی
میا کوفه که می بینم سرت را با عزیزانت
میان دشمنان دارید بزمِ گردِ هم آیی
میا کوفه که می بینم برای طفلِ عطشانت
کند با اشکِ خجلت دیده عباس، سقایی
میا در کوفه ای چشم خدا! زیرا که می بینم
شرار تشنگی می گیرد از چشم تو بینایی
اگر «میثم» ره و رسم گدایی را نمی داند
ندیده از
تو ای مولا به غیر از لطف و آقایی