یاران › مسلم بن عقیل(ع)
شمعم ولی بی پروانه ام ، چون طایر دور ...
شمعم ولی بی پروانه ام ، چون طایر دور از لانه ام
ببین طبیبم ، که من غریبم ، کسی ندارد از من خبر
بیا به سویم ای نازنین ، مهمان سرگردان را ببین
ببین طبیبم ، که من غریبم ، کسی ندارد از من خبر
با حال خسته دل شکسته به سوی بازارم می برند
به جرم عشق تو یابن زهرا امشب سوی دارم می برند
بر چهره از خون رنگم زدند ، هر جا که رفتم سنگم زدند
تو ای امامم ، ماه تمامم ، بشنو سلامم ز روی بام
شب تا سحر من در کوچه ها ، تنها تو را می کنم دعا
دارالعماره ، کند نظاره ، کی می شود کار من تمام
اگر چه ماندم تنهای تنها اگر چه دلخون چو لاله ام
از من گذشت اما این دل شب بیاد طفل سه ساله ام
اینجا ز پستی نشانه است ، در دستشان تازیانه است
ای جان جانان ، ای ماه تابان ، میا به کوفه ای دلبرم
اگر رسیده جان بر لبم ، در کوچه ها یاد
زینبم
کوفه دو رنگ است ، در کوفه سنگ است ، خود دیده ام با چشم ترم
تنهایم و غیر سایه دیگر همراه مهمان نمانده کس
از بسکه گفتم حسین حسین جان افتاده ام آخر از نفس
توئی توئی آبروی عشق ، من دارم از خون وضوی عشق
ای دلنوازم ، سوز و گدازم ، نماز من باشد دیدنی
من در نماز و لب در سکوت ، با دست بسته خواندم قنوت
گر پای دارم ، من غم ندارم ، ذکر لبم شد شنیدنی