یاران › عبد ا... بن الحسن
میون این همه دشمن رمیده آهویم جانا
میون این همه دشمن رمیده آهویم جانا
به پیش چشم خونینت شکسته بازویم جانا
غریب و خسته ای اما، حریفات پست و نامردند
به پیش چشمای عمه، تو مقتل دوره ات کردند
دیدم نبضت خدا می زد تو را یک بی حیا می زد
امامم دست و پا می زد
دیدم راز و نیاز تو میون خون نماز تو
دو چشم نیمه باز تو
عمو جانم عمو جانم عموی یکه و تنها(2)
می بینی دشمنا شادند عزیزم عمه می ناله
غروب روز عاشوراست عمو جون بین گوداله
رهایم کن رهایم کن، دیگه از زندگی سیرم
عمو جون می کنه عمه، بجون عمه می بینم
دلم بی تابه بی تابه مسلمون این جا نایابه
عمویم تشنه ی آبه
دل آیینه ها تنگه گمونم آخر جنگه
که دامنها پر از سنگه
عمو جانم عمو جانم عموی یکه و تنها(2)
گلم زیر تبر دیدم نفسهاش شعله ور دیدم
تن خورشیدو صد پاره شفق رو خون جگر دیدم
نموده این دل تنگم، هوای یثرب و عمّه
گلوی پاره از داغت، اذان مغربه عمّه
همه شکر خدا دینم اگر چه وا شده سینم
اسیری تو نمی بینم
پر دور تو از خناس عمو تو لحظه ی حساس
قبولم کن جای
عباس
عمو جانم عمو جانم عموی یکه و تنها(2)