یاران › عبد ا... بن الحسن
عمه عمه کن رها دستم ...
عمه عمه کن رها دستم بنگر بنگر عاشق و مستم
دل نگران عمو هستم میرم سپر عمو شم
گر چه گر چه کودکم اما بر پا بر پا می کنم غوغا
میرم میرم من جای بابا فدای سر عمو شم
تک و تنها مونده زیر، هجمه ی خیل نانجیبا
ببین پاشو با چه حالی، می کشه رو خاکای صحرا
ناله اش دلمو به غم مبتلا کرد
با لبای خشکش منو صدا کرد
بارون تیر با پیکرش چها کرد
عمو عمو عمو غریب عمو جان(3)
لاله لاله لاله بارونه جسم عمو چشمه ی خونه
جون می بازه چه غریبونه سر عمو رو خاک صحراست
گل اما در هاله ی خاره چشماش از اوج عطش تاره
نیزه بوسه بر لبش داره عمو برا من مثل باباست
اگر چه کم سنّ و سالم، اما روحم خیلی بزرگه
عموی یوسف ترینم، پیکرش زخم از چنگ گرگه
عمو عمو عمو غریب عمو جان(3)
از دیدارت زار و مبهوتم روی سینه ات مثل یاقوتم
من از نسل تیر و تابوتم عمو جون عمو جون فداتم
آه
سینه ام چون شب یلدا دستمو میدم مثل سقا
الگو برداشتم من از زهرا تو هستی عمو جون نجاتم