پندیات
دنیا چو یک دم است که آغازش آخر است
دنیا چو یک دم است که آغازش آخر است
هفتاد سال عمر ز یک لحظه کمتر است
آینده ی نیامده اش جز سراب نیست
بگذشته، یادواره ی داغ مکرر است
عمر گذشته پشت
سر و مرگ پیش پا
کوه گنه به دوش و اجل در برابر است
جز یک کفن نمی بری از کلّ هست خویش
گیرم که کوهها به سر دستت از زر است
دنیا سرت به خاک و قدت خم که دیده ام
هر کس که شد برای تو خم، خاک بر سر است
ما راست خواب غفلت و دنیا بود شبی
تا چشم خویش باز کنی صبح محشر است
حق ضعیف می بری و فخر می کنی؟
انگار می کنی عملت فتح خیبر است
باور کنیم روز قیامت دروغ نیست
مائیم و دادگاه و خداوند داور است
هر صبحدم که چشم گشایی به هوش باش
شاید که عمر طی شده و روز آخر است
«میثم» اگر خدات نبخشد چه می کنی؟
هر چند عفو او ز گناهت فزون تر است