پندیات
هرچه شیطان گویدت گر مؤمنی، باور مکن
هرچه شیطان گویدت گر مؤمنی، باور مکن
سر به پای حق بنه با دشمن حقّ، سر مکن
گر پی احمد شدی، دوری گزین از بولهب
همچو حزب باد رو بر این در و آن در مکن
یا در امواج بلاها از عذابت کم کنند
یا مقامت را فزون، پس شکوه از داور مکن
لاله توحید در خاک وجودت کاشتند
با خزان معصیت، این لاله را پرپر مکن
پیش تر از خلقت دل، خالق دل با تو گفت
یا
که دست از دل بشو یا رو سوی دلبر مکن
دیده ات باشد صدف، هر قطره اشکت گوهری
نیمه شب بیدار شو، غفلت از این گوهر مکن
بر حساب خود برس تا نامده روز حساب
غفلت از روز حساب و عرصه محشر مکن
چون بری نام علی را اسم از این و آن مبر
گر در حیدر زدی، رو بر در دیگر مکن
تا نگردی غرق در بحر هلاکت، هوش دار
لحظه ای خود را جدا از آل پیغمبر مکن
هرگروهی با تو "میثم"! صحبت از حق می کنند
حرف حق را جز ز اولاد علی ، باور مکن