سرزمین › مکه
کعبه ای بیت خداوند جلیل
کعبه ای بیت خداوند جلیل
ای به سنگت، اثرِ پایِ خلیل
کعبه ای خانه ی امّید
همه
کعبه ای مرکز توحید همه
کعبه ای محفل انوار خدا
کعبه ای زادگه شیر خدا
کعبه ای شاهد غمهای حسین
کعبه ای جای قدمهای حسین
کعبه ای قبله گه اهل نیاز
کعبه ای برده به تو خلق نماز
من و لطف اَحَدِ سرمد تو
احترام حجر الاسود تو
همه با دیدن تو بی تابند
همه از زمزم تو سیرابند
ای خدا داده تو را قدر و جلال
ای به بام تو اذان گفته بلال
تو همه هست خلیل اللّهی
هنر دست خلیل اللّهی
بیت رحمن و رحیمی، کعبه
صاحب حجر و حطیمی، کعبه
پرده ات بافته از رشته ی دل
خود تویی عضو جدا گشته ی دل
کعبه من بر تو پناه آوردم
کاهم و کوه گناه آوردم
گر چه بیچاره ام و روسیهم
نگهم کن نگهم کن نگهم
گر چه یک عمر خلاف آوردم
در مطاف تو طواف آوردم
کاش تا دور تو می گردیدم
مهدی فاطمه را می دیدم
در طواف تو شدم پابستش
تا که یک بوسه زنم بر دستش
نام او آمده نقل دهنم
منم و ناله ی یابن الحسنم
کعبه کی از تو جدا گشت حسین؟
محو در ذات خدا گشت حسین؟
کاش جانم رسد از غصه به لب
کعبه کی از تو جدا شد زینب؟
دور تو باغ گل یاسی بود
اکبر و قاسم و عباسی بود
کعبه مهمان تو یک مادر بود
کودکی داشت علی اصغر بود
کعبه از سوز درون داد بزن
گریه کن ناله و فریاد بزن
میهمان تو بیابانی شد
حاجی فاطمه قربانی شد
در منای احد دادگرش
سر جدا شد عوض موی سرش
شاخه ی یاس جدا شد، کعبه
دست عباس جدا شد، کعبه
کعبه ی او پسر فاطمه بود
حج عباس تو در علقمه
زخم بر برگ گل یاس زدند
تیر بر دیده ی عباس زدند
چهره از اشک بشویم کعبه
از حسین تو بگویم کعبه
یوسف فاطمه را سنگ زدند
گرگ ها بر تن او چنگ
زدند
چون بریدند سر از پیکر او
کرد با گریه نگه مادر او
کعبه مرهون حسین است حسین
زنده از خون حسین است حسین
«میثم» از بیت خدا داد سلام
به حسین و حرمش باد سلام