سرزمین › مدینه
یارب یارب سرابم، آبم کن
یارب یارب سرابم، آبم کن
خالی ز گنه پر از ثوابم کن
اول ببرم ز مُلک خود بیرون
آنگاه ز درگهت جوابم کن
در آتش هجر خود مسوزانم
هر طور که خواستی عذابم کن
من بنده ی نفس خویشتن بودم
تو بنده ی درگهت خطابم کن
من بر کرمت حسابها کردم
تو عفو، گناه بی حسابم کن
مهمان پیمبر تو گردیدم
همسایه ی گل شدم گلابم کن
بر خاک مدینه سجده آوردم
خواهم همه حال بنده ات باشم
هر چند بدم تو انتخابم کن
سنگم سنگم تو گوهرم گردان
خاکم خاکم تو درّ نابم کن
از آتش دوزخم خلاصی ده
با داغ محبتت کبابم کن
در سایه ی قبر مخفی زهرا
با فیض نگاهی آفتابم کن
بردار حجاب چشم «میثم» را
بینای جمال بی حجابم کن