سرزمین › مدینه
ای خدا چند قیل و قال کنم
ای خدا چند قیل و قال کنم
حالتی ده که با تو حال
کنم
آتشی زن به قلب خاموشم
کز شرارش رود ز سر هوشم
ای که یک عمر در کنار منی
حیف نشناختم که یار منی
حال با سوز سینه آمده ام
به دیار مدینه آمده ام
گر چه کوه گناه آوردم
به رسولت پناه آوردم
گر چه من رو سیه تر از همه ام
هر که ام میهمان فاطمه ام
سید کائنات، راهم داد
دخترش فاطمه پناهم داد
روسیاهم، بدم، گنه کارم
میهمان خدای غفارم
تو مرا غرق رحمتت کردی
تو مرا در بقیع آوردی
تا بشویم گناه از دامن
این من این قبر بی چراغ حسن
حسنت در بقیع راهم داد
سیدالساجدین پناهم داد
ای مرا پنجمین امام همام
سیدی باقر العلوم سلام
ای وصیّ نبی وصیّ ولی
جعفر بن محمد بن علی
پشت دیوار اگر چه محبوسم
قبرتان را ز دور می بوسم
به محمد قسم به مادرتان
نروم نا اُمید از درتان
گر چه خالی است از عمل دستم
هر که ام زائر شما هستم
ای غریب وطن بقیع بقیع
قبله ی مرد و زن بقیع بقیع
جانِ جان همه کجاست بقیع
تربت فاطمه کجاست بقیع
نقش تاریخ درد و داغت کو
ای چراغ همه، چراغت کو
محفل اشک چشم یار کجاست
آن چهل صورت مزار کجاست
از کجا ناله ی علی خیزد
در کجا اشک مهدیش ریزد
ای مدینه، به من جواب بده
به شرار درونم آب بده
از چه کشتند مادر ما را
به چه جرمی زدند زهرا را
پاسخ زحمت رسول این بود
راستی حُرمت بتول این بود
گر چه قبرش ز دیده پنهان است
مثل خورشید نور افشان است
همه جای تو تربت زهراست
شاهد اشک غربت زهراست
گم نگشته مزار مادر ما
همه جا قبر اوست در بر ما
فاطمه کیست؟ رهبر شیعه
تا صف حشر، مادر شیعه
شوهر او امام و سرور ماست
محسن او شفیع محشر ماست
مهر اولاد او سفینه ی ماست
تا ابد داغ او به سینه ی ماست
آن کبودی که بر
رخ زهراست
در گُل روی مهدیش پیداست