سرزمین › مدینه
ای اهل دل را جنت الاعلی مدینه
ای اهل دل را جنت الاعلی مدینه
باز آمدم آغوش خود بگشا مدینه
آغوش بگشا کز رضا باشد سلامم
بر تربت گمگشته ی زهرا مدینه
آغوش بگشا تا ز باب جبرئیلت
آیم حضور خواجه ی اسراء مدینه
آغوش بگشا تا کنم با چشم گریان
گمگشته ی سادات را پیدا مدینه
آغوش بگشا تا کنار قبر زهرا
گریم به یاد گریه ی مولا مدینه
آغوش بگشا تا پر پرواز گیرم
گردم به دور قبّه الخضرا مدینه
آغوش بگشا تا کنم تشییع در شب
با شیر حق تابوت زهرا را مدینه
آغوش بگشا تا به دیوار بقیعت
صورت گذارم با تن تنها مدینه
آغوش بگشا تا بسوزم در بقیعت
چون شمع سوزان در دل شبها مدینه
آغوش بگشا تا کنار چار قبرت
از اشک گردد دیده ام دریا مدینه
آغوش بگشا تا ستون توبه ات را
گیرم به بر با گریه و نجوا مدینه
آغوش بگشا تا به قبر حمزه گویم
بر غربت انسیه الحورا مدینه
آغوش بگشا تا بگریم در دل شب
مثل علی در دامن صحرا مدینه
آغوش بگشا و بگو از خانه ی وحی
دود از چه رو
شد بر فلک بالا مدینه
آغوش بگشا و بگو حامی حیدر
افتاد پشت در چرا از پا مدینه
«میثم» سؤالی دارد از تو پاسخش ده
زهرا کجا و سیلی اعدا مدینه؟