عبادات › مناجاتی
شب شد و در محیط تاریکی با زبان دعا ...
شب شد و در محیط تاریکی با زبان دعا سخن گفتم
سر به زیر و شکسته و تنها پیش چشم خدا سخن گفتم
از خجالت دو گونه ام سرخ و اشک حسرت ز دیده می بارم
من همان بنده ی خودت هستم روسیاهم بدم خطا کارم
بس که اصرار بر گنه کردم عاقبت بی حیا شدم ای وای
خاک عالم سرم زبانم لال بنده ی بی خدا شدم ای وای
می کشم بار معصیت ها را روی دوشم به هر طرف هر جا
به خیالم که اهل پروازم لیک هر روز می زنم در جا
ولی امشب شنیده ام گفتی که به دنبال بنده می گردی
تا بدیّ مرا بپوشانی، جامه ی پاک و تازه آوردی
جای دوری نمی رود امشب با محبت بیا نگاهم کن
من که سر درگم و پریشانم تو کریمانه سر به راهم کن
تلخکامی روزگار مرا گاه گاهی عسل کنی خوب است
یا حبیبی میان خوف و رجا بنده ات را بغل کنی خوب است
نذر کردم شفا بگیرد دل به سوی خانه ی تو برگردم
به امیدی دل مریضم را سوی محراب کوفه آوردم