عبادات › مناجاتی
باز رو گرداندم از تو، باز رو دادی به من
باز رو گرداندم از تو، باز رو دادی به من
با همه بی آبرویی آبرو دادی به من
شرم می کردم دگر در محضرت لب واکنم
باز می بینم مجال گفتگو دادی به من
قطره ای بودم به بحرم متصل کردی ز لطف
جرعه ای می خواستم، دیدم سبو دادی به من
خاک بودم، آدمم کردی به دست رحمتت
خار بودم، بهتر از گل رنگ و بو دادی به من
چشم خشکم بود خالی، رویم از عصیان سیاه
اشک بخشیدی و آب شستشو دادی به من
از ولادت آرزوی سوز و شوری داشتم
بیشتر از آنچه کردم آرزو، دادی به من
گر نشد قسمت که در خون گلو غسلی کنم
از سرشک دیدگان، آب وضو
دادی به من
همچو شمعم قطره قطره آب کردی، سوختی
در دل شب گریه ی بی های و هو دادی به من
با غبار راه زوار علی شستی مرا
در حقیقت آبرو از خاک او دادی به من
تا کنی سیراب «میثم» را ز جام رحمتت
آب شیرین از سبوی «تفلحوا» دادی به من