عبادات › مناجاتی
با کثرت معاصی از سر گذشته آبم
با کثرت معاصی از سر گذشته آبم
نه تاب دوری از تو، نه طاقت عذابم
لبریز تر ز دریا سوزان تر از کویرم
آواره تر ز امواج خالی تر از حبابم
گر قطره ام بخوانی با بحر همنشینم
گر ذره ام بخوانی در چشم آفتابم
من از تو می گریزم تو می کِشی به سویت
از بس که مهربانی عبدت کنی خطابم
من با تو قهر کردم تو می کنی رفاقت
یا للعجب ندانم بیدار
یا که خوابم
أُدعونی أَستجب را هم خوانده هم شنیدم
نه من جواب دادم نه تو کنی جوابم
من بنده ی بد تو، تو آن خدای خوبی
کز لطف بی حسابت آسان کنی حسابم
پیری ز پا فکند و از دست رفت عمرم
شرمنده تا قیامت از دوره ی شبابم
اشکم روان ز دیده آهم درون سینه
این اشک و آه کرده مانند شمع آبم
گفتم به اشک توبه شویم گناه خود را
دیدم که از گناهم بدتر بود صوابم
«میثم» به عذر خواهی دارد دو هدیه با خود
آه است شاخه ی گل، اشکم بود گلابم