چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
خسته ام از این همه نا مهربانی ای پدر
خسته ام از این همه نا مهربانی ای پدر
بعد تو دیگر نخواهم زندگانی ای پدر
رفتی و از خانه ی ما شادمانی رخت بست
دخترت ماند و دو صد داغ نهانی ای پدر
رفتی و یکباره دنیا بر سرم آوار شد
آمد از هر سو بلای ناگهانی ای پدر
آه ازد اغ تو و آه از غریبی علی
روز و شب کارم شده گوهر فشانی ای پدر
هیچ کس دیگر نمی گیرد سراغ از حال ما
کُشت زهرا را غم بی همزبانی ای پدر
آرزوهای دلم در شعله ها بر باد رفت
ماند بر جا از گلم بر در نشانی ای پدر
دست افتاده ز کار و پای محتاج عصا
روز و شب دارد گله از من جوانی ای پدر
دارم از آن روز کوچه در حمایت از علی
روی بازویم مدال قهرمانی ای پدر
خواستم گیسوی زینب را کنم شانه ، نشد
خود بخوان آخر حدیث ناتوانی ای پدر