اهل بیت (ع) › فضائل
من آن خارم که با گل هم جوارم
من آن خارم که با گل هم جوارم
کنار گل نشستم گرچه خارم
نه بوی گل، نه رنگ گل گرفتم
ز باغ و باغبانم، شرمسارم
بگریم تا مگر اشکی بریزم
بسوزم کز جگر، آهی برآرم
تمام لذّت عمرم همین است
که با دیدار یارم، جان سپارم
شما آل محمّد خود گواهید
که کم ازکاهم و کوه است، بارم
مرا بر خاک راه خود نشانید
اگر چه بی بهاتر از غبارم
شما بر من بها دادید ور نه
پشیزی بی شما ارزش ندارم
شما با این کرامت کی گذارید
که پا در آتش دوزخ گذارم؟
خدا داند اگر خوبم، اگر بد
گذشته با شما لیل و نهارم
در لبخند بر رویم گشایید
به اَجرِ گریه ی شب های تارم
ردم امّا شما ردّم نکردید
بدم امّا شما را دوست دارم
زبان «میثمی» دادید بر من
بود بر شانه نخلم، چوب دارم