اهل بیت (ع) › فضائل
من از باب عطایت لحظه ای گردم جدا، هرگز
من از باب عطایت لحظه ای گردم جدا، هرگز
تو دست رد گذاری بر روی قلب گدا، هرگز
من از این در شوم دور و در دیگر زنم، هیهات
تو گردانی مرا سوی در دیگر رها، هرگز
تو از لطف و کرامت، درگشودی و مرا خواندی
من از غفلت بگیرم، دامن غیر تو را، هرگز
مرا درد تو درمان
است، ای دردت به جان من!
نمی گیرم ز دست دیگران هرگز دوا، هرگز
گرفتم جای گل، روید مسیح از دامن صحرا
نمی گیرم جز از خاک سر کویت شفا، هرگز
دلی را که به دستت دادم از دستت نمی گیرم
خطاها سر زده از من ولیکن این خطا، هرگز!
نه تو از خویش رانی، نه من از کویت روم جایی
تو و ازکوی خود راندن، من و این ناروا، هرگز
تو پیش از ابتدای خلقتم دل بردی از دستم
نباشم، گر نباشم با غمت تا انتها، هرگز
خدا را داده ام از دست گر دست از تو بردارم
تو را دارم به رویم در نمی بندد خدا، هرگز
تو کز «میثم» رضا گردی خدا از او رضا گردد
نگردد بی رضای تو خدا از من رضا، هرگز