گریه فضه بعد از شهادت حضرت زهرا(س)

چند روزی از شهات بی بی گذشته بود اسماء دید فضه خیلی داره گریه می کنه صدا زد چرا اینهمه بی تابی می کنی؟ مگه نمی بینی این خونه عزادارند؟ من و تو باید بچه ها رو ساکت کنیم با گریه ی من و تو داغ دلشون بیشتر می شه. عرض کرد: اسماء کاش اون شب من بجای تو بودم جاهامون با هم عوض می شد. اسماء گفت: چه فرقی داشت ما که هر دو تامون کمک علی می کردیم خدمتکاریم تو این خونه. فضه: نه علی به تو گفت بیا دم دست من کمکم کن اما به من گفت تو فضه تو فقط مواظب زینب باش. نمی دونی با من چه کرد زینب نمی دونی چه بلایی سرم آورد نمی دونی با مادر مادر گفتنش آتیشم می زد

زینب.