چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
شب و بود و چشم مردمان در خواب خوش بود
شب و بود و چشم مردمان در خواب خوش بود
بیدار مردی اشک سرخش آب خوش بود
در بیکسی تنها کِسش را داده از دست
نخل و نهال نارسش را داده از دست
در خاک ، پنهان کرد خونین لاله اش را
آزرده جسم یار هجده ساله اش را
اشکش به رخ چون انجم از افلاک می ریخت
بر پیکر تنها امیدش خاک می ریخت
گویی که مرگ یار را باور نمی داشت
از روی قبر همسرش سر بر نمی داشت
بگذاشت جانش را در آن صحرا شبانه
با پیکر بی جان روان شد سوی خانه
آنجا که خاکش را بخون آغشته بودند