چهارده معصوم (ع) › حضرت امام علی (ع) › فضائل
حمد مخصوص خدایی است که یزدان من است
حمد مخصوص خدایی است که یزدان من است
رب من خالق من رازق و رحمان من است
آن خدائیکه ز بس نعمت و لطف و کرم است
منتش بر رگ و بر ریشه و شریان من است
بهترین نعمت او موهبت مهر علی است
بخدا دوستیش مایه ی ایمان من است
بر جهان ناز کند سیزده ماه رجب
زاینکه میلاد علی روز فروزان من است
حرم آغوش گشوده است
به استقبالش
سر و پا ناز که او صاحب و مهمان من است
مکّه نازد که علی بت شکن شهر من است
کعبه نازد که علی علّت بنیان من است
می کند نام علی زمزمه، زمزم، یعنی
جاری از خاک رهش چشمه ی جوشان من است
عرفات از جگر آواز دهد کای حجاج
شعله ی عشق علی مشعل عرفان من است
آفرینش همه را در عظمتهای علی
سخنی رفت که در طبع سخندان من است
آب گفتا که علی شد سبب خلقت من
خاک گفتا قدمش بر سر و چشمان من است
لوح گفتا که منم صفحه ای از منقبتش
عرش گفتا که علی دایره گردان من است
انبیاء نیز گواهی به مقامش دادند
بس روایت که در این مرحله برهان من است
آدم از توبه پذیرفتن خود گفته و گفت
نام اعلای علی باعث غفران من است
گفت یوسف که بود حُسن من از او خبری
بی تولّای علی مصر چو زندان من است
بت شکن مظهر توحید خلیل اله گفت
راز توحید من و قبله ی ایمان من است
نوح با کشتی طوفان زده لنگر زد و گفت:
حکم او باعث آرامش طوفان من است
از علی گفت سلیمان سخن این سان با مور
من سلیمان تو او نیز سلیمان من است
گفت موسی ید بیضای من از فیض علی است
جلوه ی اوست که ظاهر ز گریبان من است
گفت عیسی دم من از دم او بود و کنون
تا رسد مهدی او نیز نگهبان من است
گفت جبریل، علی مرشد من بوده و هست
گفت میکال که استاد سخندان من است
حمد حق کرده و فرمود محمد که علی
حامی و هم نفس ظاهر و پنهان من است
همسرش فاطمه درباره ی او فرموده است
که امام من و مولای من و جان من است
او
هم اندر صفت فاطمه اش فرماید
جان عالم منم و فاطمه جانان من است
ناگه از مصدر اجلال ندایی برخواست
کین علی زین عظمت بنده ی فرمان من است
من از او هستم و او از من و احمد از ماست
در کف این دو بود هر چه که از آن من است
خورده ام روز نخستین به جلالم سوگند
شافع دشمن او آتش نیران من است
چونکه در طاعت من آل علی کوشیدند
طاعت آل علی موجب رضوان من است
کره خاک از او ناز کنان می گوید
مهد یاران علی خطه ایران من است
روز میلاد تو من روی بسویت کردم
با سرودیکه ز سوز دل سوزان من است
باز خواهم که شبی در حرمت صبح کنم
این امید دلم از خالق سبحان من است
تا موید ز جگر نالد و گوید آنجا
که علی عشق من و دین من و ایمان من است