چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
ای خدا ثناخوانت، با بیان قرآنی
ای خدا ثناخوانت، با بیان قرآنی
وی تمام اوصافت، وحیِ حیِّ سبحانی
وی سلاله ات تا حشر، لاله های رضوانی
عرش و فرش را بانو، هست و بود را بانی
هم تجلّیِّ اول، هم محمّد ثانی
کفو و یار و هم سنگر، با علی عمرانی
کیستی تو یا زهرا؟ مادرِ کتاب ا...
قدر و نور و یاسین و کوثرِ کتاب ا...
دختر کتاب ا...، همسر کتاب ا...
داور کتاب ا...، یاور کتاب ا...
مظهر کتاب ا...، منظر کتاب ا...
با بیان رحمانی با جمال ربانی
تو خدای پیدایی، یا پیمبری زهرا
جان احمد مرسل، دست حیدری زهرا
یازده مسیحا را، پاک مادری زهرا
رکن آفرینش را، رکن دیگری زهرا
دون خالقی اما، خَلق برتری زهرا
در ستودنت لال است، همچنان سخندانی
عطر جنت احمد: تارْ تارِ گیسویت
مصحف ولی الله: آیه آیه ی رویت
بحرِ بحرِ رحمت ها: چشمه چشمه از جویت
وصف خُلق پیغمبر: نکته نکته در خویت
روح انبیا زائر، لحظه لحظه در کویت
جان اولیا بادت دسته دسته قربانی
جز ولایتت نبْوَد جن و انس را دینی
جز اطاعتت ما را نیست رسم و آیینی
دوستان خود را چون در صف جزا، بینی
همچو دانه از خاشاک دانه دانه برچینی
یکصدا صدا آرند: فاطمه اغیثینی
می سزد تو را آن روزِ اقتدارِ سلطانی
هم تمامیِ خلقت، هم خداست زهرایی
مصطفاست زهرایی، مرتضاست زهرایی
ابتداست زهرایی، انتهاست زهرایی
روز حشر می پرسند: کی؟کجاست زهرایی؟
ای خدا تو شاهد باش، دین ماست زهرایی
منتهی به سوی توست این طریق نورانی
قنبر تو هر گامش، مکتبی است از ایمان
فضه ی تو هر حرفش آیه ای است از قرآن
شیعه ی تو هر فردش لاله ای ست از رضوان
بی تو انبیا لغزند، در صراط و در میزان
آب و خاک مهر تو، خلق عالمت مهمان
بلکه وسعت امکان بر تو بزم مهمانی
فلک عصمت و ایمان، چون تو لنگری دارد
حسن غیب در پرده، چون تو مظهری دارد
صاحب کتاب وحی، چون تو کوثری دارد
جان مصطفی- حیدر- چون تو همسری دارد
یاورِ همه عالم، چون تو یاوری دارد
کرده ای به بذل جان، از علی نگهبانی
ای ز چشم ما جاری اشک چشم گریانت
سرِّ غربتت پیدا از مزار پنهانت
کوه غصه، بار غم، خون دل به دامانت
کرده آتش غم آب، همچو شمع سوزانت
بارها پیمبر گفت: جان من به قربانت
از چه بعد او گشتی پشت در تو قربانی؟
درد بازویت سنگین، زخم سینه ات کاری
ناله ات نهان در دل، اشک دیده ات جاری
بین دشمنان کردی، از امام خود یاری
داد از
آنهمه بیداد، آه از این ستمکاری
قتل مادر دین و ادعایِ دینداری؟!
شرم می کند کافر از چنین مسلمانی
امت از نمکدانت سال ها نمک خوردند
در عوض حقوقت را از رهِ جفا بردند
بود بر جگر داغت، باز قلبت آزردند
جای دسته گل بر دوش، بار هیزم آوردند
گوییا به دل هاشان غیرت و شرف مردند
یا که مُرد در آنان، خلق و خوی انسانی
آتشی است از داغت، در دل بنی آدم
آتشی که تا محشر، شعله اش نگردد کم
صورت خداوند و، دست دیو نامحرم
ماند جای آن سیلی، بر رخ نبی در دم
وای بر چنین امت در صف جزا «میثم»
داغ ننگشان ماند تا ابد به پیشانی