چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
ای شنیده ز دمت ختم رسل بوی خدا
ای شنیده ز دمت ختم رسل بوی خدا
دیده در ماه رخت چشم علی روی خدا
چشمِ چشمِ حقی و بازوی بازوی خدا
منطقت وحی و زبان تو سخن گوی خدا
سینه ات مخزن اسرارِ هوالهوی خدا
خلقتت آینه ی خُلق خدا، خوی خدا
سوَرِ، کوثر و یاسین محمّد، رویت
لیله ی القدر خدا، سایه ای از گیسویت
مصطفی شیفته ی وجهه ی ربانی تو
نورها هاله ای از طلعت نورانی تو
ملک و جن و بشر گرم ثناخوانی تو
آسمان گوشه ای از سفره ی مهمانی تو
روح جبریل امین مرغ گلستانی تو
وحی پرواز کند وقت سخن رانی تو
نگه نافذ چشم تو مسیحای علی است
راز هر موی تو یک لیله ی احیای علی است
خالق عزّوجلّ مدح تو را می گوید
پدر از باغ جنان عطر تو را می بوید
کوثر از اشک سحرگاه تو رخ می شوید
عصمت از چار طرف راه تو را می پوید
خلد، خاک در سلمان تو را می بوید
از قدم های کنیز تو ملک می روید
بال جبریل امین فرش ره زائر توست
دو جهان گمشده در تربت بی حائر توست
دفتر مدح تو قرآن رسول الله است
مهر تو پایه ی ایمان رسول الله است
دامنت باغ دو ریحان رسول الله است
سینه ی پاک تو رضوان رسول الله است
صورتت سوره ی فرقان
رسول الله است
جان تو جان علی، جان رسول الله است
برتر از دانش و ادارک و ثنای همه ای
تو همان فاطمه ای فاطمه ای فاطمه ای
طایر قله ی عرشی و زمین منزل توست
عقل کل زائر کاشانه ی خشت و گل توست
ناقه ات رفرف و آغوش خدا محمل توست
وسعت باغ جنان گوشه ای از محفل توست
تو در آغوش خدایی و خدا در دل توست
تا ابد ذریّه ی ختم رسل، حاصل توست
کوثر رحمتی و ساقی تو دست علی است
بودِ تو، بود علی، هستیِ تو هست علی است
پدرانم همه خاک قدم دو پسرت
پسرانم همه تا روزِ جزا خاک درت
پدرت گفت: به قربان تو دختر، پدرت!
مادرت عصمتِ ذاتِ احدِ دادگرت
دخترت زینب کبراست- حسینِ دگرت
تو: صدف، نسلِ علی تا صف محشر: گهرت
نور و فرقانی و طاهایی و یاسین علی
مهر تو دین علی، مشی تو آئین علی
جز تو یا فاطمه بر ختم رسل کوثر کیست؟
بضعه و مام دو ریحانه ی پیغمبر کیست؟
دختری را که پدر گفته به او مادر، کیست؟
با علی همدم و هم پایه و هم سنگر کیست؟
حامی دست خدا، دخت پدرپرور کیست؟
بین دشمن تک و تنها سپر حیدر، کیست؟
تو سراپا علی استی و علی زهرایی است
نه علی، بلکه خدای ازلی زهرایی است
نوح توحید در امواج خطر کیست؟ تویی
روح مابین دو پهلوی پدر کیست؟ تویی
اُمِّ دین، اُمِّ کتاب، اُمِّ بشر کیست؟ تویی
مطلع الفجرِ دو شمس و دو قمر کیست؟ تویی
بهترین یار علی در پس در، کیست؟ تویی
به علی بازو و شمشیر و سپر کیست؟ تویی
بهترین یار علی یار علی یار علی
تا صف حشر به هر عصر، طرفدار علی
هر که از قبر نهان تو نشانی می خواست
گفتمش در دل تو، در دل من، در دل ماست
بس که پیداست، به چشم دگران ناپیداست
نه مدینه، همه جا تربتِ پاکِ زهراست
فاش گویم: حرمِ فاطمه، آغوش خداست
حال می پرسم: آنجا که خدا نیست، کجاست؟
چارْ دیوارِ بهشت دل ما حائر توست
تو همان وجه خدایی و خدا زائر توست
تو کجا؟ این همه رنج و غم و آزار کجا؟
تو کجا؟ ناله بین در و دیوار کجا؟
بضعه ی احمد و دود و شرر نار کجا؟
روی حور و ستمِ دیوِ ستمکار کجا؟
مخزن سرِّ حق و صدْمه ی مسمار کجا؟
گل بی خار؟ کجا نیشِ سرِ خار کجا؟
از در سوخته ی خانه تو معلوم است
به خدایی خداوند، علی مظلوم است
شده نزدیک به آتش بکشم دنیا را
گوییا می نگرم این ستمِ عظما را
که فلانی به فلان گفت: بزَن زهرا را
آن که سوزاند به آتش، حرمِ طاها را
کشت با کشتن ناموس خدا، مولا را
زد چو بر باب ولایت به جسارت، پا را
لگدی زد به در و سوخت روان همه را
کشت یک سوم سادات بنی فاطمه را
نه فقط دست عدو بیت تو را آتش زد
دست شیطان به همه هست خدا آتش زد
به دل سوخته اهل ولا آتش زد
به خدا بر حرمِ کرب و بلا آتش زد
تا صفِ حشر به قلب شهدا آتش زد
بال جبریل امین را ز جفا آتش زد
زین شرر تا صف محشر دل عالم سوزد
پای این آتش دل، سینه ی «میثم» سوزد