چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › فضائل
ای که از روز اول خلقت
ای که از روز اول خلقت
صادق آل احمدی مولا
انبیا در مقام تو خوانند
افتخار محمدی مولا
ای که مهر و محبتت مولا
رنگ و بوی عبادت بشر است
صادقیّ و صداقت سخنت
چلچراغ سعادت بشر است
عزت و رفعت و مقام تو
هست بی انتها و نامحدود
عبد معبود آنچنان بودی
که ز تو فخر می کند معبود
ای تو شیرازه ی ولایتیان
بی ولایت همه ز هم پاشیم
خود دعا کن که در اطاعت تو
شیعه های تنوریت باشیم
تا خدا می کند خدایی ، تو
بر همه جن و انس مولایی
هم منور ز نور حیدری و
هم معطر ز عطر زهرایی
ای که نور خدای لم یزلی
در دل و جان و قلب
و سینه ی توست
بار دیگر هواییم کردی
چه بگویم دلم مدینه ی توست
گر چه سخت است بهر ما هر آن
دیدن آن مزار ویرانت
لیک چون شمع جمله می سوزیم
تا که یک شب شویم مهمانت
ای غریب مدینه یا صادق
تو به عمرت چه ظلمها دیدی
هیچکس را ز خود نیازردی
لیک از عده ای جفا دیدی
ای که گفتی به دشمنت آنشب
که میا نیمه شب به بردن من
اهل بیتم ز ترس می لرزند
شعله گیرد ز ترسشان تن من
کربلا هم حسین در خون گفت
ظلم بر اقربای من نکنید
چشم من باز و زنده ام هنوز
حمله بر خیمه های من نکنید
آن جماعت تمام بر گشتند
نیزه در دست و دست بر شمشیر
عده ای هم به دامن پر سنگ
عده ای در کمان نهاده تیر
وای آنقدر بر حسین زدند
که دگر از نفس حسین افتاد
تازه گردید کار شمر شروع
تا به مقتل رسید و پای نهاد