چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › ولادت
السلام ای حضرت شمس الشموس
السلام ای حضرت شمس الشموس
مالک مُلک قضا ای شاه طوس
صاحب تاج کرامت از ازل
خوش نمودی بر سریر دل جلوس
مات قدر و جاه تو جمله عقول
شهره از رأفت به مأنوس النفوس
هم دو صد مریم کنیز مادرت
هم دو صد عیسی شما را دستبوس
ای فروغ حی سرمد یا رضا
عالم آل محمد یا رضا
سوره ی و الشمس شرح روی توست
آسمان همخانه با ابروی توست
ای کلید هشت جنت چشم تو
نه فلک سر گشته گیسوی توست
بر قدت سوگند ،
طوبای جنان
سایه ای از قامت دلجوی توست
سرمه ی چشم ملایک در بهشت
ذره ای خاک سُم آهوی توست
قبله ی هفتم که از صبح الست
کعبه خود دور سرت گردیده است
از لبت جاری است آب سلسبیل
نحن وجه ا... را نور دلیل
بر ضریحت ای امام مهربان
مهربانی از ازل بسته دخیل
رو به سوی گنبد زرین تو
می کند تعظیم از جان جبرئیل
آید از هر سو به گوش زائرت
نغمه ی إنا هدیناه السبیل
خانه ی ویران دل آباد توست
قبله ی من صحن گوهر شاد توست
هشتمین مرآت ذات داوری
هفت دریای ولا را گوهری
شش جهت در تحت فرمان توأند
در جلالت پنج تن را مظهری
قبله ی عیسی به چرخ چارمی
آفتاب آسمان کوثری
ای علی سوم آل رسول
پای تا سر مجتبای دیگری
ای غریب ای بر همه عالم ولی
وارث خون حسین بن علی
بارگاهت از شرف بیت الولاست
چار صحن اطهرت دارالشفاست
خشت خشت این حرم گرم خروش
بخشش و جود رضا بی انتهاست
خادمی آستان قدس تو
آزوی صبح و شام انبیاست
هر دعا پای ضریحت مستجاب
دردها هر چند ناگفته دواست
زائرت در عرش زوار خداست
برتر از زوار شاه کربلاست
خضر باشد تشنه ی پیمانه ات
چرخ و کرسی و قلم پروانه ات
صد هزاران مثل حاتم می شود
مستمند مستمند خانه ات
ای سراپا ناز محتاج توأم
چون کبوترها به آب و دانه ات
هست شیرین تر ز نهری از عسل
جرعه ای از آب سقا خانه ات
آه سقا خانه گفتم دل گرفت
اشکها ذکر ابوفاضل گرفت
ای تولایت مرا حبل المتین
یا علی موسی الرضا سلطان دین
مدح تو نه کار من کار خداست
ای خداوند مجسم بر زمین
در حدیث ناب زنجیر طلاست
سایه سار مهر تو حصن حصین
آیه آیه سوره سوره جزء جزء
آمده در کل قرآن مبین
دل بریدن از رضا عین زوال
بندگی بر درگهش اوج کمال