چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › قبل از شهادت
مهر من رفت ولی چون شفق می آمد
مهر من رفت ولی چون شفق می آمد
بدنش می لرزید بی رمق می آمد
جگرش خون و عبا روی سرش ، در دل غمزده اش غوغا بود
گاه بنشسته گهی بر می خواست ، برلبش زمزمه یا زهرا بود
بند بند دل من ز غم او همه کند
آمد و گفت به من که در خانه ببند
بر روی خاک بخود می پیچید ، فرش یکسو زد آن نور دو عین
گفت خواهم که در این حجره ی غم ، جان دهم روی زمین مثل حسین
بخوش می پیچید غرق اندوه و بلا
گاه می گفت جواد پسرم زود بیا
ناگهان از در بسته آمد ، نوگلی که به رخش شبنم داشت
سر بابای غریب خود را ، گریه کرد و روی زانو بگذاشت
یاد داری پسرم اشک غم می سفتی
خط کشیدی به زمین زیر لب می گفتی
می کُشم آن دو پلیدی را که ، دست بابم علی را بستند
پیش چشم پدر مظلومم ، پهلوی مادر من بشکستند